QR codes – redelijk briljant, maar voor wie?

15 06 2011

UPDATE [23 juni 2011]

Ik kreeg dit filmpje doorgestuurd waarin het gebruik van QR codes in Korea briljant is doorgezet. Ik denk dat hiermee de ‘ouderen’ een vast een smartphone gaan kopen (of krijgen van de Supermarkt in plaats van zegeltjes) en hiermee het vervolg in de kunst-industrie gegarandeerd is!

- – - – - -

Op 2e Pinksterdag fietste ik met zoonlief door de stad naar Den Haag Sculptuur; de prachtige Chinese kunstwerken op het Lange Voorhout. Fiets aan de kant gezet en een stukje lopen langs De Draak, De Lamp en Het Afval.

Zoals het tegenwoordig hoort in musea, bij festivals, tijdschriften, kranten, reclame, te-koop huizen etc. waren ze hier ook te vinden: de QR codes. Voor wie nog niet weet wat dit is: klik hier. Laten we eerlijk zijn. Die codes zijn natuurlijk briljant. Je zet je QR reader aan (op elke hippe telefoon zit er een) en ‘plop’, een website met achtergrond info springt tevoorschijn. So far, so good.
Terwijl ik al scannend en zoonlief in-de-gatenhoudend over het Lange Voorhout slenterde, sprak een wat oudere (55plus) meneer mij aan. ‘Ik zie tegenwoordig overal die codes staan, maar wat kun je er eigenlijk mee?’, vroeg de man geinteresseerd. Ik antwoordde dat er extra achtergrond info te vinden was over de Chinese Kunst en dat het dus best handig en ‘geinig’ was. Ik liet zien hoe het werkte. Hij keek kort op m’n iPhone, bromde nog wat tegen zijn vrouw en liep door, mij verbaasd achterlatend.

Begrijp me goed, ik ben helemaal fan van die QR codes, maar toch gaat er iets mis. De doelgroep die al kunst kijkend door de stad loopt, heeft helemaal geen iPhone, Blackberry of andere smartphone bij zich. Ze zijn op vakantie, zijn toerist en zijn zonder digitale middelen op stap gegaan. Of ze zijn te oud om er een te hebben, want ze weten niet wat ze missen. Daarnaast hebben de smartphones hele kleine schermen, een leesbril is nodig om de tekst te kunnen lezen. En de informatie (in dit geval) is alleen in het Nederlands te vinden en om heel eerlijk te zijn, de aanvullende info is niet heel erg uitgebreid. Maar goed, dat is technisch oplosbaar.

Maar hoe zorg je er nou voor dat de QR code wel ontsloten wordt? Hoe krijg je de gemiddelde toerist nou wel aan de QR code reader? Of duurt het nog twee generaties voordat we zelf oud genoeg zijn om tijd te hebben om met Smartphone 14.3 rond te lopen? Ik weet het antwoord niet, heb wel ideeën (informatie via spraak en oortelefoon bieden, gratis iPhones uitlenen, iPads met QR readers (grote schermen), gidsen die je helpen, een knoppencursus voor 55+ etc. etc.)

Maar is dit voldoende? Wil de gemiddelde toerist überhaupt wel gebruik maken van de QR codes? Wat zouden de ‘pageviews’ van de website van Den Haag Sculptuur zijn? Ik hoor graag jullie mening.

Hier een link naar de site met achtergrond info die via QR codes wordt ontsloten





hoe cool is dit! 3D in PDF

3 02 2011

Vanmiddag werden we hier op kantoor redelijk wild van een (inmiddels half jaar oude) plugin voor Sketchup. De plugin die ervoor zorgt dat je 3D modellen via een PDF file kan delen. Echt briljant! Waarschijnlijk hebben we eea behoorlijk gemist, want ALLPLAN schijnt deze optie al een tijdje te hebben… ;-)

Maar goed, iedereen kan PDF’s bekijken en openen (gratis software), en het versturen van 3d modellen (3DS Max, Maya, Autocad) per mail is altijd erg lastig en vreet enorm veel MB’s. En dan kun je meestal als gebruiker (opdrachtgever, klant) het bestand niet goed openen.

Deze plugin is erg fraai. Kijk maar eens of het werkt.

Het bestand is een 3d model van het centrum van Best, het zogenaamde Basisplan wat inmiddels door de gemeenteraad is goedgekeurt is en nu verder uitgewerkt wordt. Copyright uiteraard van toepassing, mede dank aan collega’s Niels de Vries Humel en Diego Rosero.

Je moet onderstaand bestand downloaden (rechtermuis knop) en opslaan ergens. Dan openen met Acrobat 7 Reader of Pro). Ik krijg hem niet zichtbaar in WordPress helaas. Iemand een oplossing?

Best Centrumplan Basisplan 08102010





Architectuur Quiz

11 10 2010

Vanmiddag was ik in het hoofdkantoor van ING Real Estate in Den Haag. In de hoogbouw van het kantoor, waar ik nog nooit geweest was. Iets wat overigens niet raar is, want dit was tot voor kort het gebouw van Nationale Nederlanden. En ik heb nooit een verzekeringspolis daar afgesloten, vandaar.

Maar goed, blijkbaar kenden niet heel veel mensen (lees: mijn 200 volgers op Twitter) dit gebouw van binnen want na een ‘rara waar ben ik-tweet’ werd er verbaasd gereageerd. Geen van de antwoorden was goed, maar een ideetje was geboren. Niets hoogdravends, maar gewoon leuk!

Het is uiteraard een gebouw (de Haagse Poort) van Rob Ligtvoet, van zijn bureau Kraaijvanger Urbis uit Rotterdam. Een typische ‘ligtvoet’, een stevig gebouw, uber-modern, strak afgewerkt, en alleen aan de tegels in de toiletten (lichtgroen) kun je zien dat het gebouw er al even staat (1994).

De Idee: De Architectuur Quiz

Ik ga een paar keer per week een architectuur quiz houden, maak een foto van een gebouw in Nederland, jullie mogen raden wat het is, waar het staat en wie de ontwerper is. Dit alles zal ontsloten worden via Twitter, met als ‘username’ archquiz . Als het een succes wordt (ik krijg meer dan 500 volgers) ga ik er een prijs aan koppelen. Als er zoveel reacties komen dat ik het niet meer bij kan houden neem ik er een secretaresse, fotograaf en back-office bij. En uiteraard een hippe website, gekoppeld aan twitter-timeline, gps-tracking, uploadmogelijkheid etc. Maar zover is het nog niet, onderaan beginnen. Tot snel!

Oja, uiteraard is het idee niet nieuw, zoek eens op #waarinamsterdam en #waarinutrecht. Mooie voorbeelden van interactieve en user-generated content, maar gelukkig voor mijn initiatief, erg lokaal.. ;-)





MiMoA – liefde voor architectuur

8 04 2010

Tijdens mijn studententijd in Delft organiseerden we regelmatig architectuur reisjes. Parijs was favoriet, net als het bezoeken van de gebouwen van Le Corbusier, een van onze helden (uit die tijd…). Met een aantal man in een bus, stukje rijden, bier en wijn op de achterbank en puur architectuur spotten. Locaties waren altijd lastig te vinden, Google-Maps bestond nog niet, internet was lang niet zo uitgebreid als nu; we praten immers over de begin jaren negentig…

Eind vorig jaar kwam ik, en dus mijn bedrijf IPMMC Vastgoed in aanraking met ‘de meiden van mimoa’, twee enthousisaste dames die rondom hun website MIMOA het plan hadden om een iPhone applicatie te ontwikkelen. Uiteraard raakte ik enthousiast en wilde hun graag helpen een sponsor te zoeken. De kosten voor de ontwikkeling waren te overzien, en de impact van de app zou wel eens erg groot kunnen zijn. Eindelijk een echte goede applicatie waarmee je, waar je ook bent in de wereld, architectuur projecten kunt vinden, gekoppeld aan GPS, en voorzien van een adres. Iets wat noodzakelijk is als je een gebouw of gebied wil bekijken.

Het allermooiste was nog, dat de data op mimoa ‘user generated’, iets wat, in navolging van de bekendste speler Youtube, de toekomst is van internet. Gebruikers leveren de input, gebruikers krijgen de output, alleen een interface die de informatie organiseert heb je nodig om de info te ontsluiten. Mimoa heeft een waanzinnige database aan projecten (meer dan 3.200 op dit moment) en groeit dagelijks. Ook IPMMC Vastgoed heeft haar projecten op Mimoa gezet (uiteraard), we hopen dat onze collega ontwikkelaars en architecten de database vullen en daarmee meer fraaie projecten ontsloten kunnen worden.

Natuurlijk pakken we een specifieke doelgroep van ontwerpers, liefhebbers en iPhone bezitters. Maar wie heeft er nou geen iPhone in ontwerpersland?!





Live Statistieken #OS2010 terug in de tijd

26 03 2010

Op dinsdagavond 23 februari 2010 waande ik mij 25 jaar terug in de tijd. Samen met mijn ouders, achter de oude Telefunken televisie bij opa en oma thuis, zaten we letterlijk gekluisterd achter de buis. Ik had een ruitjes-blocnote op schoot en volgde de ronde tijden van Wereldkampioenschappen (of Olympische Spelen) door met gekleurde pennen een grafiek te maken. Mijn broertje riep de ronde tijden, ik prikte driftig op het vel en verbond de stippen met elkaar tot een prachtige (vlakke) lijn.

De winnaar van de 5 of 10 km rijd nou eenmaal vlakke tijden, en alleen nederlanders kunnen dit. Een verval van enkele tienden van seconden is toegestaan, pas na 8 km begint het verval en kun je zien wie er gaat winnen. Wie rijd de vlakste race? Wie heeft zichzelf opgeblazen? Hilbert van der Duim, Eric Heiden, de echte helden van toen.

Al jaren hield ik de tijden niet meer bij. Onzinnig ook eigenlijk, want wat heb je eraan tegenwoordig. Op de televisie zag je een virtuele streep meelopen met de schaatser, die aangeeft wat de te kloppen tijd is. Bovendien hebben de Mart Smeetsen van deze tijd alle gegevens van alle schaatsers van de afgelopen 10 jaar in een database staan.

Maar toch, toen Sven Kramer voor goud ging op de 10km begon het te kriebelen. Ik reed terug van kantoor en wilde perse weer de rondetijden bijhouden, prachtig, Sven onderweg naar goud, en ik zou dat al ronden van  tevoren zien aankomen. Prachtig!

De wedstrijd begon en ik zocht driftig op internet naar de vergelijkbare tijden van de vorige OS en Wereldrecords. Snel Copy-Pasten en een Excel sheet gebouwd. Achter de laptop gekropen en begonnen met het bijhouden van de tijden. Een prachtige grafiek ontstond. Wat doe je dan? Alleen zo’n sheet bijhouden is niets aan, dus via een paar tweets melding gemaakt van mijn mega nerderige actie, en direct kwamen er reacties binnen. Waar kan ik meekijken? Stuur mij de URL van je site? Tips kwamen binnen op twitter, deel het via Google of via iWorks.

Maar ondertussen moest ik twitteren, mailen, excel-files delen en uiteraard de rondetijden bijhouden. Mijn broertje was niet in de buurt, dus ja, ik miste ook nog wel een enkele tijd. Zo’n rondje duurt maar 30 seconden, de tijdwaarneming blijft 8 seconden in beeld, opletten dus. Druk druk druk…. en toen moest Kramer…

Lee lag voorop, Bob de Jong was derde inmiddels en zou zeker van het podium afgeschaatst worden door Kramer. Het ging top, tijden schrijven, twitteren, noem maar op… en toen ging het mis, daar hoef je niet veel meer over te schrijven. Genoeg grappen gemaakt. Wel nog even een beeld van mijn niet afgemaakte sheet. Balen, over 4 jaar zeker weer meedoen en dan zorgen voor een live-url waarop iedereen kan meekijken.





Eerste blog, er was eens…

29 01 2010

Als je mijn naam ‘googled’ kom je, naast de gebruikelijke werk, twitter en enkele youtube-hits ook artikelen tegen die ik tijdens mijn studie in Delft heb geschreven. Een paar jaar heb ik gewerkt voor de Delta, het weekblad van de Universiteit. Veel luchtige stukken geschreven, vaak over studentikoze dingen (drank, vrouwen, ongelukken, feesten etc). Hoogtepunt van deze media-carriere was toch wel het optreden in de Vijf-uur show van Catherine Keijl. Dit nadat wij studerend en corporaal Delft gek hadden gemaakt met een niets onthullend verhaal over drank gebruik onder studenten… Erg verantwoord natuurlijk, maar gelukkig geschreven met Michael Persson, en die heeft het inmiddels iets verder geschopt bij de Volkskrant.

Schrijven deed ik in eerste instantie om geld te verdienen (een paar cent per woord), maar later ging het meer om de reacties die de artikelen gaven. Zeg maar de ‘reply’ op de twitter, de ‘RT’ als iemand je artikel de moeite vond. Avant le Lettre natuurlijk. Bijna 1.000 tweets verder vind ik dat het tijd werd om de oude hobby op te pakken.

Nu niet gedreven om geld te verdienen, maar om te schrijven over wat er speelt. Op en rond mijn werk, in vastgoedland, in de conceptontwikkeling, social media, personal branding, marketing, (echte!) duurzaamheid, gadgets, fotografie en noem maar op. Een doel? Reacties op artikelen zijn te gek, feedback heet dat. Suggesties voor artikelen of inhoudelijke vraagstukken? Prima. Krijg je veel lezers? Geen idee. We zien het wel. Eerst maar eens een jaartje volhouden, en wellicht zit ik daarna in DWDD.

Groeten, Rico








Follow

Get every new post delivered to your Inbox.